Je klant heeft haast.
Dus natuurlijk help je.
Een medewerker zit ergens mee.
Jij springt bij.
Thuis heeft iemand je nodig.
Je regelt het.
Een vriendin belt.
Je luistert.
Een klant vraagt nog iets buiten de afspraak.
Ach joh. Kleine moeite.
En jij?
Jij komt later wel.
Morgen.
Volgende week.
Na de deadline.
Als het rustiger wordt.
Zorgzaam zijn is prachtig. Tot iedereen een stukje van jou krijgt en er aan het einde van de dag niks meer voor jezelf overblijft.
Daar zit de roofbouw.
Niet in één gigantisch moment.
Maar in honderd kleine keren waarop jij ja zei terwijl alles in jou eigenlijk nee voelde.
Geen grenzen stellen ziet er vaak heel lief uit
Je bent flexibel.
Betrokken.
Bereikbaar.
Behulpzaam.
Mensen zeggen:
“Bij jou kan ik altijd terecht.”
Klinkt mooi.
Tot je beseft dat het woord altijd erin staat.
Want wanneer ben jij dan van jezelf?
Grenzen verdwijnen zelden in één klap.
Ze verschuiven.
Eén extra appje.
Eén avond nog even door.
Eén uitzondering.
Eén klant die altijd tussendoor mag.
Eén medewerker die jou uiteindelijk toch wel inschakelt.
En voor je het weet is de uitzondering jouw bedrijfsmodel.
Waarom nee zeggen zo ontzettend lastig kan voelen
Omdat nee zeggen zelden alleen over tijd gaat.
Een nee kan vanbinnen ineens betekenen:
Straks vindt ze me lastig.
Straks is ze teleurgesteld.
Straks verlies ik de klant.
Straks denken ze dat ik egoïstisch ben.
Dus zeg je:
“Natuurlijk.”
Terwijl je lijf roept:
Nee joh. Hou op.
En pas een paar uur later voel je irritatie.
Waarom doe ik dit toch steeds?
Dat is het interessante moment.
Je grens wás er.
Je hebt hem alleen weer overstemd.
Je lijf heeft ondertussen gewoon zijn eigen grenzen
Je kunt wel besluiten dat jij eindeloos beschikbaar bent.
Je lichaam heeft daar geen boodschap aan.
Aandacht heeft grenzen.
Slaap heeft grenzen.
Concentratie heeft grenzen.
Prikkelverwerking heeft grenzen.
Energie heeft grenzen.
Wanneer jij daar voortdurend overheen gaat, kan je lichaam steeds harder gaan praten.
Moe.
Hoofdpijn.
Slecht slapen.
Gejaagd.
Een buik die rommelt.
Spieren die vastzitten.
Geen geduld.
Piekeren.
Vergeetachtigheid.
Je hoofd dat zelfs op een vrije zondag denkt:
Zullen we even iets voor een klant oplossen?
Nee.
Dat hoeft dus niet.
Zorgzaamheid kan stiekem oververantwoordelijkheid worden
Hier zit een belangrijk verschil.
Iemand helpen is prachtig.
Iemands verantwoordelijkheid overnemen is iets anders.
Een medewerker heeft een probleem.
Moet jij het oplossen?
Een klant heeft slecht gepland.
Moet jouw avond verdwijnen?
Iemand is teleurgesteld in jouw grens.
Moet jij zorgen dat dat gevoel meteen weg is?
Nee.
Mensen mogen iets voelen.
Mensen mogen ergens van balen.
Mensen mogen verantwoordelijkheid dragen.
Dat is geen onvriendelijkheid.
Dat is volwassenheid.
Pleasen kost je bedrijf ook gewoon geld
Deze vergeten we vaak.
Geen grenzen stellen is niet alleen vermoeiend.
Het maakt je bedrijf rommelig.
Je doet gratis extra werk.
Je tarieven blijven te laag.
Je agenda wordt door klanten bepaald.
Je reageert buiten werktijd.
Je maakt uitzonderingen die later vanzelfsprekend worden.
Je stelt moeilijke gesprekken uit.
En ondertussen blijft er te weinig ruimte over voor werk dat jouw bedrijf werkelijk laat groeien.
Een grens beschermt dus niet alleen jouw energie.
Een grens beschermt:
focus;
kwaliteit;
marge;
leiderschap;
vrijheid.
Best handig eigenlijk.
Kijk eens in je agenda: waar sta jij?
Pak hem er eens bij.
Klanten.
Calls.
Deadlines.
Personeel.
Kinderen.
Sport.
Administratie.
Afspraken.
En waar staat:
Carla doet lekker waar Carla zin in heeft?
Of jouw eigen naam natuurlijk.
Waar staat:
naar zee;
niks;
avontuur;
een middag weg;
een boek lezen;
wandelen zonder podcast;
doelloos rondstruinen;
spelen?
Als daar nooit ruimte voor is, heb je misschien een fantastisch georganiseerd leven voor iedereen om je heen.
Behalve voor jezelf.
Geen wonder dat je Kee Foep dan zoekraakt
Kee Foep houdt niet zo van een leven waarin ieder gaatje al van iemand anders is.
Ze wil ruimte.
Een beetje lucht.
Een spontaan idee.
Een vrije middag waarop je ineens denkt:
Kom, jas aan. Wegwezen.
Dat deel van jou verdwijnt niet.
Ze raakt alleen bedolven onder verantwoordelijkheden.
En misschien trekt ze allang aan je mouw.
Misschien voel je haar wanneer je naar buiten kijkt en denkt:
Ik wil eigenlijk gewoon weg.
Luister eens.
Ze heeft waarschijnlijk een punt.
Grenzen stellen hoeft helemaal niet hard
Je hoeft niet ineens een zakelijke ijskoningin te worden.
Je kunt warm én duidelijk zijn.
“Ik kijk even in mijn planning en kom erop terug.”
“Dat past deze week niet.”
“Dit valt buiten onze afspraak. Ik maak graag een voorstel.”
“Na 18.00 uur reageer ik morgen.”
“Ik denk graag mee. De uitvoering ligt bij jou.”
Klaar.
Geen roman.
Geen excuusbrief.
Geen uitgebreide verdediging.
Een grens mag gewoon een grens zijn.
En ja, dat kan eerst ongemakkelijk voelen
Zeker wanneer iedereen gewend is aan jouw ja.
Misschien voel je schuld.
Misschien denkt iemand:
Hé, dit is nieuw.
Prima.
Nieuw voelt soms vreemd.
Dat maakt het nog niet verkeerd.
Je bent alleen bezig jouw plek in je eigen leven weer terug te nemen.
En eerlijk?
Dat werd tijd.
Zorg ook eens voor degene die al die anderen draagt
Jij.
Niet straks.
Niet wanneer iedereen tevreden is.
Niet wanneer je agenda toevallig eens leegvalt.
Nu.
Want je bent hier toch niet alleen om voor iedereen klaar te staan?
Ik gun jou een leven waar jij óók in voorkomt. Met ruimte om te spelen, te ontdekken, weg te gaan, te lachen en af en toe gewoon lekker nergens verantwoordelijk voor te zijn. Jij jezelf ook?
Daar krijgt jouw Kee Foep weer lucht.
Niet op weg naar een nieuwe jij.
Maar thuiskomen bij wie je altijd al was.